Veldwerk

Wie een cultureel vraagstuk op tafel legt, krijgt het meestal in stukken terug: de governance bij de één, subsidie bij de ander en een curatoriële opgave bij de volgende expert. Maar onderdelen hangen met elkaar samen. Daarom begin ik bij het veld zelf en breng ik aan de hand van gesprekken en werksessies in kaart wat eronder ligt: de geschiedenis van de plek, de mensen die daar onderdeel van zijn en de ongeschreven regels die een samenwerking al jaren bij elkaar houden. Pas als ik die onderstroom begrijp, kan ik de opgave in z’n geheel bezien en aanpakken.

Samenspel

De meeste culturele vraagstukken laten zich niet vanuit één perspectief oplossen. Ik breng partijen met vaak tegengestelde belangen aan tafel: een gemeente, een collectie, een verdeeld cultureel veld en de stad eromheen. Daar zoek ik naar wat hen ondanks alles, verbindt. Zo groeit eigenaarschap bij de mensen die er mee verder moeten. Als er specialistische kennis nodig is dan haal ik die erbij.  Een opgave speelt in feite op drie niveaus tegelijk: de inhoud, de praktijk en de mensen. Daartussen schakel ik gemakkelijk en snel. Doel is het achterlaten van  een heldere rolverdeling, governance die werkt en afspraken die standhouden.

Vorm en fundament

Een leeg gebouw dat een museum moet worden, een masterplan dat op uitvoering wacht of een cultureel landschap dat weer dezelfde kant op moet kijken; de opgave bepaalt wat ik oplever: een businesscase, een programmaraamwerk, een visiedocument, of mijn inzet als kwartiermaker tot de organisatie op eigen benen staat. De vorm wisselt, het fundament blijft in de vorm van keuzes die de betrokkenen zich eigen maken, en een organisatie die ze kan dragen.