Een vraagstuk in de kunst- en cultuursector belandt al snel in een hokje: governance, subsidie, organisatieadvies, een curatoriële opgave; voor elk hokje een eigen specialist. Ik kijk liever eerst naar het geheel mede ingegeven door mijn antropologische achtergrond. De geschiedenis van een plek. De belangen die meespelen. De ongeschreven regels. De mensen. Pas dan wordt zichtbaar wat er werkelijk speelt, en pak ik het aan waar het kan: integraal.

Al twintig jaar word ik gevraagd voor opgaven die zich niet laten omlijnen of voorspellen. Een masterplan vertalen naar een werkende organisatie. Een verdeeld cultureel veld terug om tafel krijgen. Een museum optrekken uit een leeg gebouw. Kennis, samenleving en cultuur samenbrengen rond één monument. Een cultureel regioplan. Geen van die vraagstukken past in een vast format; ze vragen om een integrale, mobiliserende aanpak.

Samenspel

Culturele vraagstukken los je nooit alleen op. Ik breng mensen en organisaties met uiteenlopende belangen samen aan tafel, op zoek naar wat hen verbind- zonder de verschillen glad te strijken. Is specialistische kennis nodig, dan haal ik die erbij. Zo ontstaat niet alleen een plan, maar ook gedeeld eigenaarschap voor de stap die daarna komt. Een advies dat met mijn vertrek stopt, is geen advies. Daarom eindigt het altijd in de praktijk: heldere verantwoordelijkheden, passende governance, afspraken die staan.

Vorm en fundament

Vanuit verkennen en verbinden bouw ik toe naar een concreet perspectief: een visie, een cultureel programma, een businesscase, een nieuw samenwerkingsverband. Ik breng inhoud, organisatie en financiën samen en maak abstracte ambities hard, altijd met oog voor de balans tussen wat een opgave moet opleveren en wat daarvoor werkelijk haalbaar en nodig is.